|
İnsan Hakları Ortak Platformu'nun 2008 yıl içindeki programlarından birisi de Türkiye’deki insan hakları kurumsallaşmasını analiz etmek ve Paris Ýİkeleri çerçevesinde bir kurumsallaşmanın nasıl olması gerektiğine ilişkin bir tartışma zeminini oluşturmaktır. 1990’ların başında TBMM içinde bir Meclis komisyonunun kurulması ve bir devlet bakanının insan haklarından sorumlu kılınmasıyla başlayan resmi kurumsallaşma süreci, 2000’li yıllarda Avrupa Birliği’ne üyelik süreci çerçevesinde İnsan Hakları Başkanlığı, İnsan Hakları İl ve İlçe Kurulları, İnsan Hakları Danışma Kurulu, Cezaevleri İzleme Kurulu, İnsan Hakları Eğitimi 10 Yılı Komitesi gibi hükümet dışı kuruluşların da dahil edilmeye çalışıldığı bir süreçle devam etti. Ancak oluşturulan bu yapılar, Türkiye’de insan haklarının korunması ve geliştirilmesi yönünde anlamlı bir etki yaratamadı. Bugünlerde kamu idaresi bu kurulların geleceği üzerine tartışmalar yürütüyor ve politikalar oluşturmaya çalışıyor. Mevcut kurulların “reform” süreci içerisinde yine geçmişte olduğu gibi insan hakları örgütlerinin görüşleri alınmıyor, önceden verilmiş kararlar çeşitli biçimlerde dikte edilmeye çalışılıyor. İnsan Hakları Ortak Platformunu oluşturan örgütlerin ortak düşüncesi, bu sürece müdahale edebilmeyi sağlayacak alanı yaratmak ve insan haklarının korunması ve geliştirilmesine katkıda bulunacak bir modelin ne olabileceği ve dayandığı değerlerler konusunda ilgili sivil toplum örgütlerinin tartışma sürecine aktif katılımını sağlamak yönündedir. Tartışma sürecine katkıda bulunmak amacıyla ulusal kurumlar konusunda hazırlanmış olan bazı belgeler tercüme edilerek Türkçesi mevcut diğer belgelerle derlenerek bu yayında toplanmıştır.
Bölüm I: Ulusal İnsan Hakları Kurumları: Tarihsel Gelişim - İnsan Hakları Ulusal Kurumlarının Geçirdiği Evrim: BM’nin Rolü, Anna-Elina Pohjolainen
- Avrupa’da Ulusal Ýnsan Hakları Kurumları, Gauthier de Beco - Türkiye’de İnsan Hakları İdari Yapılanması, Kerem Altıparmak |
|
| Bianet :: Bianet |
| Son Haberler |
|